Çoğu konformal kaplama sorunu kaplama sorunu değildir. Bunlar, ilk kart kaplama makinesine ulaşmadan aylar önce yapılmış tasarım ve süreç kararlarıdır.
EMS ve OEM ekipleriyle incelediğimiz kaplama projelerinde, aynı hata kalıpları tekrar tekrar ortaya çıkıyor: konektörlerde kaplama, uzun bileşenlerin altında kürlenmemiş malzeme, kuponda iyi ölçülen ancak kartta başarısız olan kalınlık ve yakalaması gereken kusurları göremediği denetim. Bunların hiçbiri kötü bir malzemeden kaynaklanmaz. Bunlar hiç açıkça verilmeyen kararlardan kaynaklanır.
Bu makale, standart bir "konformal kaplama nedir" rehberine tam ters bir yaklaşım benimser. Kimyayı tanımlamak yerine, seri üretimde sürecin ayakta kalıp kalmayacağını belirleyen yedi kararı ve bir kartı kaplama hattına göndermeden önce bir tasarım veya süreç mühendisinin yanıtlaması gereken soruları listeler.
Kaplama seçimi genellikle bir malzeme adıyla başlar: akrilik, silikon, poliüretan. Bu yanlış başlangıç noktasıdır. Başlangıç noktası, ürünün sahada gerçekten göreceği çevredir.
On yıl boyunca neme kontrollü bir kabinde geçiren bir kart ile kıyı ikliminde dış mekan kabinine monte edilmiş bir kartın, devre aynı olsa bile aynı kaplamaya ihtiyacı yoktur. Tuz sisi, yoğuşan nem, kükürt içeren atmosfer, temizleme kimyasalları, yüksek voltaj ve termal döngü, her biri düzeneği farklı bir şekilde saldırır ve her biri farklı bir film özelliği ima eder.
Pratik kural, önce çevreyi, sonra koruma hedefini, sonra malzemeyi yazmaktır. Malzeme önce seçilirse, süreç genellikle malzemeye uyacak şekilde ayarlanır ve orijinal koruma gereksinimi spesifikasyondan sessizce kaybolur.
Her konformal kaplama sürecinde kaplanmaması gereken alanlar vardır: konektörler, test noktaları, presle takılan pimler, optik sensörler, röleler ve elektriksel temas yapması veya hareket etmesi gereken herhangi bir yüzey.
Bu alanlar tasarım sırasında tanımlandığında, kaplama programında, şablon benzeri maskeleme fikstüründe veya panel düzeninde ele alınabilir. Üretim katında keşfedildiğinde, bant, silikon tıpa ve manuel işçilikle ele alınırlar ve maliyeti her tek kartta ödenir.
Kaplama için tasarlanmamış bir kartın ele veren işareti, bir avuçtan fazla manuel adımdan oluşan bir maskeleme işlemidir. O noktada, makine ne kadar iyi olursa olsun, kaplama süreci artık otomatik değildir.

Kaplama köşeleri dolaşmaz. Uzun bileşenler, spreyin ulaşamadığı gölgeli alanlar oluşturur ve yoğun kümeler, malzemenin ihtiyaç duyulduğu yerden uzaklaştıran kapilerler oluşturur.
Bunları seçici bir kaplama makinesinde iki parametre kontrol eder: valfin karta göre açısı ve yüzeye olan mesafe. Dikey bir sprey düz alanları iyi kaplar ancak uzun parçaların yan duvarlarını kuru bırakır. Açılı bir valf, yan duvarlara ve uzun bileşenler arasındaki gölgeli şeride ulaşır, ancak aynı program yeniden kullanılırsa düz alanlarda daha ince bir film üretir.
Bu nedenle çok eksenli ve programlanabilir valf eğimli makineler bulunur. Bir kaplama programının başka bir yere aktarılmadan ayarlanması nadiren başka bir yere aktarılmasının nedeni budur. Bir süreç "yukarıdan her şeyi püskürt ve umut et" üzerine dayanıyorsa, gölgeleme sorunu bir veya iki yıl sonra bir korozyon hatası olarak ortaya çıkacaktır, hat üzerindeki bir kusur olarak değil.

UV ile kürlenebilen kaplamalar saniyeler içinde kürlendiği için çekicidir. Ancak UV ışığı yalnızca görebildiğini ulaşır. Bileşenlerin altında, konektörlerin içinde ve uzun parçaların gölgesinde, kimyanın ikincil bir nem veya termal kür özelliği yoksa kaplama ıslak kalır.
Bu nedenle karar "UV mi termal mi" değildir. Bu "gölgeli alan kür yolu nedir ve ne kadar sürer". Otuz saniyelik bir UV kür ve beş dakikalık bir bekleme süresi için tasarlanmış bir hat, gölgeli kürün dört saat sürmesi gerekiyorsa başarısız olacaktır, çünkü film tamamen kürlenmeden önce kartlar elleçlenecek ve paketlenecektir.
Aynı mantık, kızılötesi ve konveksiyonlu kürleme için de geçerlidir. IR, yüzeyi hızla ısıtır ve ince filmler için uygundur; konveksiyon, boşluklara ısı iletir ve yoğun düzenekler için daha affedicidir. Kimyadan önce fırını seçmek, hızlı çalışan ve yavaş başarısız olan bir hat oluşturmanın güvenilir bir yoludur.
"Kaplama kalınlığı: 50 µm" bir spesifikasyon değildir. Sınırları olmayan bir hedeftir. Üretimin ihtiyacı olan şey bir penceredir: korumayı garanti eden minimum bir kalınlık ve çatlamayı, kabarcıklanmayı ve konektörler ve muhafazalarla paraziti önleyen maksimum bir kalınlık.
Kalınlık, valf tipine, sprey desenine, vuruş hızına, malzeme viskozitesine ve geçiş sayısına bağlıdır. Bunlardan herhangi birini değiştirin ve film değişir. Kararlı bir süreç, pencerenin bilindiği, ölçüm yönteminin tanımlandığı ve süreci pencere içinde tutan makine parametrelerinin belgelendiği bir süreçtir.
Kalınlığın nerede ölçüldüğü de aynı derecede önemlidir. Kuponlar, tanık plakaları ve gerçek kart konumları farklı sonuçlar verebilir. Müşterinin kabul kriteri montajdaki belirli bir konuma dayanıyorsa, başka bir yerde ölçüm yapmak doğru görünen evraklar ve olmayan koruma üretir.
Denetim genellikle süreç tasarlandıktan sonra belirlenir, bu da terstir. Denetim yöntemi, hangi kusurların yakalanacağını ve hangi kusurların müşteriye ulaşacağını belirler.
Onarım yöntemi tasarım aşamasında kabul edilmezse, ilk kusurlu kart bir üretim duruşu haline gelir. Onarım, kaplama kalitesi standartlarının en sık kırıldığı yerdir: onarılan, elle yeniden kaplanan ve kalınlık veya kür doğrulaması olmadan hatta iade edilen bir kart, bir tarih bekleyen bir garanti talebidir.

Yukarıdaki yedi karar, az sayıda kart üzerinde test edilebilir. Pratik bir doğrulama dizisi şu şekildedir:
Amaçlanan korumalı alan tanımına sahip üç ila beş temsili montaj gönderin.
İki aday malzeme ve iki valf konfigürasyonu ile kaplama denemeleri yapın.
UV ışığı altında denetleyin, ardından uzun bileşenlerin altındaki kapsama alanını kontrol etmek için bir kartı kesin.
Aynı ilke ekipman seçimi için de geçerlidir. Bir kaplama makinesi, yalnızca tutması istenen süreç penceresi kadar iyidir, bu nedenle HP-730 seçici konformal kaplama makinesi ve otomatik konformal kaplama hattı, tek başına donanım olarak değil, malzeme, program ve denetim yöntemiyle birlikte belirlenir.

Çoğu konformal kaplama sorunu kaplama sorunu değildir. Bunlar, ilk kart kaplama makinesine ulaşmadan aylar önce yapılmış tasarım ve süreç kararlarıdır.
EMS ve OEM ekipleriyle incelediğimiz kaplama projelerinde, aynı hata kalıpları tekrar tekrar ortaya çıkıyor: konektörlerde kaplama, uzun bileşenlerin altında kürlenmemiş malzeme, kuponda iyi ölçülen ancak kartta başarısız olan kalınlık ve yakalaması gereken kusurları göremediği denetim. Bunların hiçbiri kötü bir malzemeden kaynaklanmaz. Bunlar hiç açıkça verilmeyen kararlardan kaynaklanır.
Bu makale, standart bir "konformal kaplama nedir" rehberine tam ters bir yaklaşım benimser. Kimyayı tanımlamak yerine, seri üretimde sürecin ayakta kalıp kalmayacağını belirleyen yedi kararı ve bir kartı kaplama hattına göndermeden önce bir tasarım veya süreç mühendisinin yanıtlaması gereken soruları listeler.
Kaplama seçimi genellikle bir malzeme adıyla başlar: akrilik, silikon, poliüretan. Bu yanlış başlangıç noktasıdır. Başlangıç noktası, ürünün sahada gerçekten göreceği çevredir.
On yıl boyunca neme kontrollü bir kabinde geçiren bir kart ile kıyı ikliminde dış mekan kabinine monte edilmiş bir kartın, devre aynı olsa bile aynı kaplamaya ihtiyacı yoktur. Tuz sisi, yoğuşan nem, kükürt içeren atmosfer, temizleme kimyasalları, yüksek voltaj ve termal döngü, her biri düzeneği farklı bir şekilde saldırır ve her biri farklı bir film özelliği ima eder.
Pratik kural, önce çevreyi, sonra koruma hedefini, sonra malzemeyi yazmaktır. Malzeme önce seçilirse, süreç genellikle malzemeye uyacak şekilde ayarlanır ve orijinal koruma gereksinimi spesifikasyondan sessizce kaybolur.
Her konformal kaplama sürecinde kaplanmaması gereken alanlar vardır: konektörler, test noktaları, presle takılan pimler, optik sensörler, röleler ve elektriksel temas yapması veya hareket etmesi gereken herhangi bir yüzey.
Bu alanlar tasarım sırasında tanımlandığında, kaplama programında, şablon benzeri maskeleme fikstüründe veya panel düzeninde ele alınabilir. Üretim katında keşfedildiğinde, bant, silikon tıpa ve manuel işçilikle ele alınırlar ve maliyeti her tek kartta ödenir.
Kaplama için tasarlanmamış bir kartın ele veren işareti, bir avuçtan fazla manuel adımdan oluşan bir maskeleme işlemidir. O noktada, makine ne kadar iyi olursa olsun, kaplama süreci artık otomatik değildir.

Kaplama köşeleri dolaşmaz. Uzun bileşenler, spreyin ulaşamadığı gölgeli alanlar oluşturur ve yoğun kümeler, malzemenin ihtiyaç duyulduğu yerden uzaklaştıran kapilerler oluşturur.
Bunları seçici bir kaplama makinesinde iki parametre kontrol eder: valfin karta göre açısı ve yüzeye olan mesafe. Dikey bir sprey düz alanları iyi kaplar ancak uzun parçaların yan duvarlarını kuru bırakır. Açılı bir valf, yan duvarlara ve uzun bileşenler arasındaki gölgeli şeride ulaşır, ancak aynı program yeniden kullanılırsa düz alanlarda daha ince bir film üretir.
Bu nedenle çok eksenli ve programlanabilir valf eğimli makineler bulunur. Bir kaplama programının başka bir yere aktarılmadan ayarlanması nadiren başka bir yere aktarılmasının nedeni budur. Bir süreç "yukarıdan her şeyi püskürt ve umut et" üzerine dayanıyorsa, gölgeleme sorunu bir veya iki yıl sonra bir korozyon hatası olarak ortaya çıkacaktır, hat üzerindeki bir kusur olarak değil.

UV ile kürlenebilen kaplamalar saniyeler içinde kürlendiği için çekicidir. Ancak UV ışığı yalnızca görebildiğini ulaşır. Bileşenlerin altında, konektörlerin içinde ve uzun parçaların gölgesinde, kimyanın ikincil bir nem veya termal kür özelliği yoksa kaplama ıslak kalır.
Bu nedenle karar "UV mi termal mi" değildir. Bu "gölgeli alan kür yolu nedir ve ne kadar sürer". Otuz saniyelik bir UV kür ve beş dakikalık bir bekleme süresi için tasarlanmış bir hat, gölgeli kürün dört saat sürmesi gerekiyorsa başarısız olacaktır, çünkü film tamamen kürlenmeden önce kartlar elleçlenecek ve paketlenecektir.
Aynı mantık, kızılötesi ve konveksiyonlu kürleme için de geçerlidir. IR, yüzeyi hızla ısıtır ve ince filmler için uygundur; konveksiyon, boşluklara ısı iletir ve yoğun düzenekler için daha affedicidir. Kimyadan önce fırını seçmek, hızlı çalışan ve yavaş başarısız olan bir hat oluşturmanın güvenilir bir yoludur.
"Kaplama kalınlığı: 50 µm" bir spesifikasyon değildir. Sınırları olmayan bir hedeftir. Üretimin ihtiyacı olan şey bir penceredir: korumayı garanti eden minimum bir kalınlık ve çatlamayı, kabarcıklanmayı ve konektörler ve muhafazalarla paraziti önleyen maksimum bir kalınlık.
Kalınlık, valf tipine, sprey desenine, vuruş hızına, malzeme viskozitesine ve geçiş sayısına bağlıdır. Bunlardan herhangi birini değiştirin ve film değişir. Kararlı bir süreç, pencerenin bilindiği, ölçüm yönteminin tanımlandığı ve süreci pencere içinde tutan makine parametrelerinin belgelendiği bir süreçtir.
Kalınlığın nerede ölçüldüğü de aynı derecede önemlidir. Kuponlar, tanık plakaları ve gerçek kart konumları farklı sonuçlar verebilir. Müşterinin kabul kriteri montajdaki belirli bir konuma dayanıyorsa, başka bir yerde ölçüm yapmak doğru görünen evraklar ve olmayan koruma üretir.
Denetim genellikle süreç tasarlandıktan sonra belirlenir, bu da terstir. Denetim yöntemi, hangi kusurların yakalanacağını ve hangi kusurların müşteriye ulaşacağını belirler.
Onarım yöntemi tasarım aşamasında kabul edilmezse, ilk kusurlu kart bir üretim duruşu haline gelir. Onarım, kaplama kalitesi standartlarının en sık kırıldığı yerdir: onarılan, elle yeniden kaplanan ve kalınlık veya kür doğrulaması olmadan hatta iade edilen bir kart, bir tarih bekleyen bir garanti talebidir.

Yukarıdaki yedi karar, az sayıda kart üzerinde test edilebilir. Pratik bir doğrulama dizisi şu şekildedir:
Amaçlanan korumalı alan tanımına sahip üç ila beş temsili montaj gönderin.
İki aday malzeme ve iki valf konfigürasyonu ile kaplama denemeleri yapın.
UV ışığı altında denetleyin, ardından uzun bileşenlerin altındaki kapsama alanını kontrol etmek için bir kartı kesin.
Aynı ilke ekipman seçimi için de geçerlidir. Bir kaplama makinesi, yalnızca tutması istenen süreç penceresi kadar iyidir, bu nedenle HP-730 seçici konformal kaplama makinesi ve otomatik konformal kaplama hattı, tek başına donanım olarak değil, malzeme, program ve denetim yöntemiyle birlikte belirlenir.
